Dzieci zachowują się w różny sposób: często dokuczają, robią na złość, kłamią, biją, nie docierają do nich pewne słowa.
Mówmy w taki sposób by słowa do niego dotarły. Przykładowo: zamiast mówić do niego, jaki jesteś niegrzeczny, bo to zrobiłeś? Zapytajmy: dlaczego to zrobiłeś lub zniszczyłeś? Bowiem pewne słowa do niego nie dotrą. Musimy je w umiejetny sposób formułować. Dziecko jest bardzo zaciekawione otaczajacym światem. Ma potrzebę podpatrywania poznawania dorosłych, których potem zaczyna naśladować. Oczywiście dorosłym tez nie zawsze udaje się wszystko. Więc dziecko też ma prawo do popełniania błędów, gdyż na nich się uczy, aby następnym razem wyeliminować je. Zdarza się, że dziecko swoim złym zachowaniem daje nam sygnał, że ono ma jakiś problem z którym sam nie potrafi sobie poradzić, chce być zauważone. W dziesiejszych czasach jesteśmy zapracowani, zabiegani i mamy mało czasu na kontakty w rodzinie. Ale pomimo to powinniśmy wygospodarować czas na poświęcenie swojemu dziecku. Przytulmy go, porozmawiajmy, starajmy sie mu pomóc w rozwiązywaniu problemów, wysłuchajmy jego zwierzeń. Zdarza się czasami tak że bardzo grzeczne dziecko zaczyna być hałaśliwe, odmawia jedzenia, popisuje się jak przyjdą goście. Jest to oznaka bycia zauważonym, chwalonym. Nastepnym przykładem jest walka o władzę. Rodzice pomimo miłości do dziecka i najlepszych intencji nie potrafią wyznaczyć mu pewnych granic zachowania. Wówczas zaczyna się walka kto postanowi na swoim, dziecko czy rodzice. W miare dorastania problemy zwiazane z zachowaniem mijaj. Dziecko zdobywa wiedzę o świecie, uczy sie kontrolowania nad sobą, nabiera nowych doświadczeń, poznaje reguły życia w rodzinie i grupie rówieśników. Najlepiej jest mając małe dziecko przystosować rozkład zajęć i urzadzenie mieszkania do temperamentu dziecka. Jeżeli jest ruchliwe, ciekawskie dbajmy o to, by przedmioty cenne umieścić poza zasięgiem jego rąk. Zdarzaja się też awantury pomiędzy rówieśnikami. Częste słowa które powtarzamy w kółko nie skutkują np: nie można bić innych, słodycze jemy po obiedzie, spać idziemy po dobranocce. Wtedy to w dziecku zaczyna sie pogłębiać poczucie niegrzeczności. Są to uwagi i uznania dorosłych. Rodzi się wtedy poczucie że nic mu sie nie udaje, jest gorsze, słabsze. Robi to czasami porzez nieposłuszeństwo, agresję, bunt. A czasami staje sie dzieckiem leniwym. Musimy wtedy zmienić jego zachowanie. Pomóc mu odzyskać wiarę w siebie. Nie krytykujmy nigdy błedów jakie poełniło. Np: gdy dziecko rozleje herbatę, nie krzyczmy powiedzmy raczej: ojej rozlałeś herbatę na dywan, wytrzyj to szybko. Nie stawiajmy nigdy wysokiej poprzeczki a obniżajmy ją trochę. Dziecko w utwierdzeniu zbyt dużych wymagań dochodzi do wniosku że jest do niczego, bo nie spełnia oczekiwań. Porównywanie do innych dzieci swojego dziecka jest złe. My dorośli też nie lubimy jak ktoś porównuje nas do sąsiadki czy innej osoby. Zawsze jest tak, że ktoś jest mądrzejszy, lepszy. Dziecko buntuje się za wymierzenia kary, zamiast poprawić zachowanie ucieka się do sposobów jak ich uniknięcia. Metoda nagradzania też szwankuje i nie wystarczy już nowa zabawka ani zakaz ogladania bajki. Metoda ta nie uczy brania odpowiedzialności za to co się robi. Każde zachowanie ma swoje konsekwencje, przyjemne lub nie. Ciągle napominamy że coś źle robi, zapomina. To utwierdza dziecko w niepewności. Lepiej jest odesłac dziecko do pokoju, dac mu czas na ochłonięcie i przemyslenie. Aby mógł odzyskać kontrolę nad swoim zachowaniem. W pewnych złych sytuacjach lepiej jest wkroczyć do akcji i stanowczo, ale spokojnie nie podnosząc głosu uzywając jak najmniej słów. Ciagłe powtarzanie w kółko sprawia że dziecko przestaje nas słuchać. Gdy dzieci biegają po mieszkaniu powiedzmy stanowczo- nie biegajcie, jeżeli to nie pomaga zatrzymajmy je.