Weekend w drodze to nasz ulubiony sposób na reset, a tym razem wybór padł na Wrocław. To miasto ma w sobie coś niezwykłego – tętni życiem, pachnie historią i za każdym razem zaskakuje czystą, niczym nieposkromioną energią. Mówiąc szczerze: Wrocław to jedno z tych miejsc w Polsce, których po prostu nie da się zwiedzić w tak krótkim czasie. Dwa dni to zaledwie muśnięcie tematu, krótki wstęp do grubej książki, ale przecież podróże kamperem mają to do siebie, że uczą nas czerpać z chwili dokładnie tyle, ile się da.
Swoją przygodę rozpoczęliśmy od bardzo dokładnego planowania. Wiedzieliśmy, że chcemy zobaczyć słynną Panoramę Racławicką, dlatego jeszcze przed przyjazdem kupiliśmy bilety online. I tu miłe zaskoczenie, bo wrocławskie instytucje kultury przygotowały genialną niespodziankę dla zwiedzających! Kupując bilet na Panoramę Racławicką, w cenie wstępu otrzymujemy również możliwość odwiedzenia pozostałych oddziałów Muzeum Narodowego we Wrocławiu.
W ramach jednego biletu można zwiedzić:
Muzeum Sztuki Współczesnej w Pawilonie Czterech Kopuł,
Gmach Główny Muzeum Narodowego,
Muzeum Etnograficzne.
To absolutny hit finansowy i organizacyjny – jeden bilet otwiera drzwi do najpiękniejszych zbiorów sztuki klasycznej, ludowej i najnowocześniejszej w całym regionie!
Parking przy Pawilonie Czterech Kopuł i start w stronę sztuki
Mając już w ręku nasz „magiczny bilet”, musieliśmy rozwiązać kwestię logistyczną. Dla każdego, kto podróżuje kamperem, wygodny i bezpieczny parking to podstawa. Zdecydowaliśmy się zaparkować nasz dom na kółkach w bezpośrednim sąsiedztwie Pawilonu Czterech Kopuł.
Lokalizacja okazała się strzałem w dziesiątkę – spokojniejsza przestrzeń, dużo zieleni wokół, a przede wszystkim doskonały punkt startowy. Skoro nasz dom stacjonował parę kroków od wejścia do Pawilonu Czterech Kopuł, w którym mieści się oddział Muzeum Sztuki Współczesnej, nie mogliśmy zacząć naszej wrocławskiej trasy inaczej. Od razu skierowaliśmy swoje kroki właśnie tam!
Muzeum Sztuki Współczesnej – niesamowita architektura i poruszające wystawy
Sam Pawilon Czterech Kopuł zrobił na nas od progu ogromne wrażenie. Zaprojektowany przez Hansa Poelziga na początku XX wieku gmach jest jasny, przestronny i przesiąknięty nowoczesnym duchem. Przeszklone dziedzińce i minimalistyczne surowe przestrzenie sprawiają, że prezentowana tu sztuka zyskuje wręcz idealne tło.
Rzeźby z płótna i betonu – sztuka za 16 milionów
Zapierające dech w piersiach wrażenie wywarła na nas część ekspozycji poświęcona rzeźbiarce, która zrewolucjonizowała światową sztukę tkaniny i formy przestrzennej – Magdalenie Abakanowicz.
Jej technika jest absolutnie unikalna. Artystka tworzyła monumentalne rzeźby z płótna maczanego w żywicach i zaprawie betonowej, a także utwardzanych tkanin. Efektem są niepowtarzalne, organiczne formy, nazywane od jej nazwiska abakanami, oraz trójwymiarowe cykle rzeźbiarskie przedstawiające m.in. puste kadłuby czy bezgłowe postacie. Obcując z tymi pracami na żywo, czuje się fizyczny ciężar i surowość materii. To sztuka niezwykle dotykowa, głęboka i pełna egzystencjalnej tajemnicy.
Dzieła Magdaleny Abakanowicz biją dziś rekordy na światowym rynku artystycznym, a niedawno jedna z jej monumentalnych kompozycji rzeźbiarskich została sprzedana na aukcji za niemal 16 milionów złotych! Stojąc twarzą w twarz z jej pracami we wrocławskim muzeum, czuje się autentyczny dreszcz emocji na myśl, że obcuje się z twórczością absolutnie światowej klasy.
Obcowanie z monumentalnymi formami Abakanowicz w tak przestronnych, nasyconych światłem wnętrzach Pawilonu robi potężne wrażenie, którego nie sposób opisać – to po prostu trzeba poczuć na żywo.
Choć twórczość Magdaleny Abakanowicz przyciąga tłumy, Pawilon Czterech Kopuł to prawdziwa skarbnica polskiej sztuki XX i XXI wieku. W ramach wystawy stałej można tu podziwiać dzieła takich legend jak Tadeusz Kantor, Jerzy Nowosielski, Vladislav Strzemiński czy Zdzisław Beksiński – to wręcz przekrojowy elementarz polskiej awangardy
To nie jest zwykłe muzeum, które po prostu się zwiedza – to przestrzeń, którą się przeżywa. Niezależnie od tego, czy sztuka współczesna jest Twoją codzienną pasją, czy dopiero chcesz ją odkryć, Pawilon Czterech Kopuł po prostu trzeba zobaczyć na własne oczy.
Co dalej z naszym wrocławskim weekendem?
Droga z Pawilonu Czterech Kopuł w stronę centrum minęła nam na gorących dyskusjach o sztuce nowoczesnej, ale im bliżej byliśmy Rotundy, tym bardziej ustępowały one miejsca czystej ekscytacji. Mimo że Panoramę Racławicką zna się ze zdjęć czy podręczników, stanie w kolejce do wejścia budzi absolutnie wyjątkowe dreszcze. Jest w tym miejscu jakaś podniosła aura, która udziale się wszystkim dookoła.
Gdy po przejściu ciemnym korytarzem weszliśmy po schodach na platformę widokową, po prostu odcięło nam mowę. To pierwsze wrażenie jest wręcz odrealnione. Twój mózg na początku głupieje – stoisz na środku specjalnie zaprojektowanej przestrzeni, a wokół Ciebie rozpościera się horyzont bitwy pod Racławicami. Dzieło Jana Styki i Wojciecha Kossaka ma aż 114 metrów długości i 15 metrów wysokości, ale to nie same gabaryty robią największą robotę.
Geniusz tego miejsca polega na niewiarygodnej iluzji przestrzennej. Granica między prawdziwym piaskiem, obalonymi płotami, działami i krzakami ułożonymi u naszych stóp a namalowanym płótnem po prostu nie istnieje. Próbujesz wypatrzyć punkt, w którym kończy się trójwymiarowa scenografia, a zaczyna pędzel malarza, i po chwili łapiesz się na tym, że absolutnie nie potrafisz go wskazać.
Kiedy z głośników płynie spokojny, głęboki głos lektora opowiadający o kolejnych epizodach bitwy z 1794 roku, a światło idealnie wydobywa kolejne detale, masz wrażenie, że przenosisz się w czasie. Widzisz kurz podnoszący się spod kopyt koni, emocje na twarzach kosynierów i dynamikę starcia tak żywą, jakby to był kadr z hollywoodzkiego filmu – tyle że stworzony z płótna, farby olejnej i genialnej wyobraźni XIX-wiecznych mistrzów.
Wyszliśmy z Rotundy oszołomieni. Przejście z wyciszonego, minimalistycznego i chłodnego świata sztuki współczesnej w sam środek historycznej, pełnej rozmachu i batalistycznego ognia sceny było jak emocjonalny rolerkoster. To był moment, w którym po raz kolejny utwierdziliśmy się w przekonaniu, że Wrocław to pod względem kulturalnym absolutna potęga.
Przed nami czekał jeszcze Gmach Główny Muzeum Narodowego ze swoimi gotyckimi dziełami oraz klimatyczne Muzeum Etnograficzne, a także wieczorne spacery nad Odrą i odkrywanie urokliwych zakątków wrocławskiego Rynku. No i oczywiście poszukiwanie ….. krasnali
Krasnale wrocławskie … Choć dziś kojarzą się głównie z atrakcją turystyczną, ich historia ma bardzo głębokie i przekorne tło.
Ile jest krasnali we Wrocławiu?
To pytanie, na które… nikt nie zna w 100% dokładnej odpowiedzi! Liczba skrzatów rośnie dosłownie z miesiąca na miesiąc. Obecnie we Wrocławiu mieszka ich ponad 1000! Choć oficjalne miejskie rejestry liczą kilkaset figur, prywatne firmy, restauracje, a nawet osoby prywatne wciąż stawiają nowe.
Krasnale można spotkać dosłownie wszędzie:
Na chodnikach i latarniach,
Przy bankomatach i na parapetach okiennych,
A nawet… na mostach i w gmachach uczelni!
Niezwykłe ciekawostki o wrocławskich skrzatach
1. Zaczęło się od… polityki i żartu z komunizmu!
Krasnale nie powstały po to, by przyciągać turystów. W latach 80. XX wieku wokalista i performer Waldemar „Major” Fydrych założył ruch Pomarańczowa Alternatywa. Działacze malowali krasnoludki na plamach po zamalowanych przez milicję antykomunistycznych hasłach. Była to genialna, pokojowa i pełna humoru kpiąca odpowiedź na absurd tamtych czasów.
2. Dziadek wszystkich krasnali – Papa Krasnal
Najstarszym i największym ze wszystkich jest Papa Krasnal. Dumnie stoi na ulicy Świdnickiej – dokładnie tam, gdzie w latach 80. odbywały się manifestacje Pomarańczowej Alternatywy. W przeciwieństwie do swoich młodszych braci, ma niemal metr wysokości!
3. Krasnale bez barier
Krasnoludzka społeczność jest bardzo różnorodna i wyrozumiała. Można odnaleźć wśród nich grupę krasnali niepełnosprawnych – Głuchaka, Niewidomego i Wózkowca. Powstały one po to, by przypominać mieszkańcom i turystom o potrzebach osób z niepełnosprawnościami oraz o braku barier w przestrzeni miejskiej.
4. Najbardziej leniwy krasnal na świecie
Nazywa się Chrapek i spędza całe dni na… smacznym śnie na małej ławeczce przy ulicy Świdnickiej. Obok niego często można zobaczyć turystów, którzy próbują go „obudzić” do pamiątkowego zdjęcia.
5. Mają własną mapę i aplikację!
Liczba krasnali jest tak ogromna, że bez pomocy można przeoczyć te najciekawsze. Miasto stworzyło specjalną aplikację mobilną , która działa jak gra terenowa – pomaga zlokalizować figurki, poznać ich historię i kolekcjonować wirtualne odznaki!
Jak zwiedzać Wrocław śladem krasnali?
Najlepsza rada? Nie pośpieszaj! Zwiedzanie Wrocławia z krasnalami w tle to świetny sposób na odkrywanie miasta. Przechodząc obok Rynku, Ostrowa Tumskiego czy Jatki, wystarczy po prostu rozejrzeć się wokół – gwarantuję, że na pewno jakiegoś zauważysz.